Როგორ ავირჩიოთ ჰიდრავლიკური საქანების გასახვრეტი ტუნელის მშენებლობისთვის? პროფესიონალური მეთოდი

Არასწორი დრიფტერის შერჩევის ხარჯი გამოვლინდება ტუნელის მშენებლობის დროს იმ აღრიცხვის სტრიქონში, რომელსაც უმეტესობა შეძენის პროცესები არ აკონტროლებს: თითო ტურნის ზედმეტი გამოყოფის მოცულობა. ტუნელის განივკვეთს, ქანების ფორმაციას ან ხვრელების სიღრმეს არ შემთხვევად შერჩეული დრიფტერი ქმნის აფეთქების შედეგად არ განსაზღვრული ტვირთის განაწილებით შედგენილ შეტევის ნაკრებს — თითო ხვრელში ჩასასხმელი აფეთქების რაოდენობა მეტი ან ნაკლები ქანის მოცულობას მოითხოვს, ვიდრე პროექტში გათვალისწინებულია, საზღვრის ხვრელები არ უზრუნველყოფს სიზუსტით გაკეთებულ კედლებს, ხოლო ზედმეტი გამოყოფის შევსების ბეტონის ან შოტკრეტის მოცულობა ყოველ ტურნზე იძლევა დამატებით ხარჯს პროექტის მთელი ხანგრძლივობის განმავლობაში. 5 კილომეტრიან გზის ტუნელში, სადაც საშუალოდ 100 ტურნი არის განსაკეთებლად განსაზღვრული, თითო ტურნზე 0.1 მ³-ით მეტი ზედმეტი გამოყოფა უკვე 10 მ³ ბეტონს ნიშნავს, რომელიც არ იყო ბიუჯეტში გათვალისწინებული.

Ეს არის ტუნელების მშენებლობის დროს დრიფტერის შერჩევის საოპერაციო მნიშვნელობა. ტექნიკური გადაწყვეტილებები ეხება ხვრელების სიზუსტეს, ცვალებადი გეოლოგიური პირობებში მუდმივი შეღრმავების სიჩქარის სტაბილურობას და უწყვეტი ექსპლუატაციის დროს სანდო მუშაობას — არ არის მნიშვნელოვანი სპეციფიკაციების ფურცელზე მოცემული მაქსიმალური პერკუსიული ენერგიის რიცხვები.

Ტუნელის განივკვეთის მოწყობილობის ძრავის კონფიგურაცია, რომელიც განსაზღვრავს დრიფტერის კლასს

Საწყისი წერტილი არის ტუნელის განივკვეთი, არ არის ქანის ტიპი. განივკვეთი განსაზღვრავს, რამდენი ძრავა სჭირდება ჯამბოს, რაც კი განსაზღვრავს დრიფტერის მექანიკური შეზღუდვების საზღვრებს. 20 მ²-ზე ნაკლები მოცულობის მცირე ტუნელებისთვის (ვერტიკალური მაღაროს გამართვის გზები, მცირე შესასვლელი გამართვის გზები), ერთძრავიანი მოწყობილობა უნდა შეძლოს ყველა ხვრელის გაკეთება ერთი მოწყობილობის მდებარეობიდან გადაადგილების გარეშე — ამიტომ დრიფტერი უნდა იყოს საკმარისად კომპაქტური მოკლე ძრავის გეომეტრიისთვის, არ დაკარგოს პერკუსიული ენერგია. 80 მ²-ზე მეტი მოცულობის გზატკეცილების შემთხვევაში, ორ-ან სამძრავიანი ჯამბო საშუალებას აძლევს ერთდროულად რამდენიმე სახეს ადგილზე გამართვას; ამ შემთხვევაში დრიფტერის არჩევა მოიცავს პერკუსიული კლასის შერჩევას ქანის მიხედვით, ხოლო ძრავა უზრუნველყოფს გეომეტრიული მიღწევის საკითხს.

Პრაქტიკული შედეგი: 6×7 მ რკინიგზის ტუნელის განივკვეთში (42 მ²), საშუალო კლასის დრიფტერებით (80–150 ჯ) equipped ხუთი ძრავიანი ჯუმბო ჩვეულებრივ აღემატება ერთძრავიან მძიმე დრიფტერს, რადგან ხუთი ძრავიანი ჯუმბო 80–120 ხვრელის წინა მხარის შევსებას 40–60 % უფრო სწრაფად ასრულებს ერთ დაყენებაში. მძიმე დრიფტერის დამატებითი პერკუსიული ენერგია იკარგება, თუ შეზღუდვის ფაქტორი არის ხვრელებს შორის პოზიციონირების დრო, არა კი თითოეულ ხვრელში შეღრმავების სიჩქარე.

Ტუნელის დრიფტერის არჩევისთვის საქართველო ფორმაციების კლასიფიკაცია

Ტუნელის გეოლოგია მთელი სიგრძის გასწვრივ უწყვეტად იცვლება — ზოგიერთ მონაკვეთში უფრო მკვრივი, ვიდრე მოსალოდნელი იყო, სხვა მონაკვეთებში კი უფრო მოხლართული და მეტად დაშლილი. დრიფტერმა უნდა აკმაყოფილებდეს მოთხოვნებს მთელ გამოცდილ გეოლოგიურ დიაპაზონში, არა მხოლოდ დიზაინის მიხედვით განსაზღვრულ ფორმაციის კლასში. იმ პროექტებში, რომლებშიც დრიფტერი მოდალური გეოლოგიის მიხედვით არის ოპტიმიზებული, მაგრამ შემდეგ გამოცდილია 40 მ გრანიტი, რომლის შეჭიმვის მიმართულებით მიმდევრობით ძალა არის 180 მპა (ხოლო დიზაინის მიხედვით განსაზღვრული ფორმაცია იყო 100 მპა-იანი ცხადები), შეღრმავების სიჩქარე მკვეთრად იკლებს, რაც მთლიანად აყოვნებს პროექტის განრიგს.

Ცვალებადი გეოლოგიური პირობების გამოყენების შემთხვევაში შესარჩევი კრიტერიუმი: აირჩიეთ დრიფტერის კლასი მოსალოდნელი ფორმაციის ყველაზე მძიმე 20%-ის მიხედვით, არ არის საშუალო მაჩვენებელი. უფრო მოხდენადი ქვიშაქვებში მოსაპოვებლად მიღებული სისწრაფის მარგინი აიძულებს გამოყენებას დიზაინის შეფასებაზე მაღალი შეღებვის სიჩქარით — ეს სასურველი პრობლემაა. დიზაინზე მძიმე ქვიშაქვებში მოსაპოვებლად მიღებული სისწრაფის დეფიციტი აიძულებს დაყოვნებას.

Ტუნელების მოსახლეობის დრიფტერების შერჩევის მატრიცა

Საჭრელი ხვრელის სიზუსტე: გამონაკვეთის სპეციფიკური საწარმოებლობის მეტრიკა

Ზედაპირზე საჭრელი სამუშაოების დროს საჭრელი ხვრელის გადახრა სიღრმეში მნიშვნელოვანია აფეთქების გეომეტრიისთვის, მაგრამ ხშირად შეიძლება კომპენსირდეს ჩასასხმელი მასის დიზაინში. გამონაკვეთის მშენებლობის დროს საჭრელი ხვრელის გადახრა განსაზღვრავს იმას, მუშაობს თუ არა წვა კვეთი — სახეს ცენტრში მოთავსებული უსარევო გამოყოფის ხვრელები უნდა იყოს მათი დაგეგმილი პოზიციებიდან 20–30 მმ-ის ფარგლებში, წინააღმდეგ შემთხვევაში კვეთის მიმდევრობა არ იძლევა საკმარის გადაწევას, რაც ამცირებს ერთ რაუნდში მიღებულ გადაწევას. რაუნდი, რომელშიც წვა კვეთი არ მუშაობს, მოგვცემს 1,5–2 მეტრ გადაწევას 4–5 მეტრის ნაცვლად და მოითხოვს შემდეგი სახის ხვრელების ხელახლა გამოკვეთვას.

Ნახევარ-კასტის კოეფიციენტი არის კონტურული ბურღვის ხარისხის სტანდარტული ზომა: აფეთქებულ ზედაპირზე ხილული ნახევარ-კასტების რაოდენობის შეფარდება სრულ კონტურულ ბურღვის სიგრძესთან. მტკიცე ქანებში, სადაც ბურღვის ნიმუშები კარგად არის შესრულებული, 50–80 % ნახევარ-კასტის კოეფიციენტები მისაღებია. არასწორი დრიფტერის არჩევანი — ის, რომელიც ძალიან მგრძნობარეა თავისუფალი ჰამერინგის მიმართ, არ ახდენს სტაბილურ საკვების კონტროლს ან არ აქვს საკმარისი ანტი-დაკეტვის ფუნქცია მოცემული გეოლოგიური პირობების მიხედვით — იწვევს გამოხრულ ბურღვებს, რაც ნაკლები ნახევარ-კასტის კოეფიციენტებს იძლევა, მიუხედავად აფეთქების საშუალებების ხარისხის. კომპიუტერით მართვადი ბურღვის ჯუმბოები, რომლებსაც აქვთ პარალელური მექანიზმების გეომეტრია და ავტომატური კოლარის ფუნქციები, ეროგენულ ქანებში მნიშვნელოვნად უკეთეს ნახევარ-კასტის შედეგებს იძლევიან, ვიდრე იგივე დრიფტერებით მოწყობილი ხელით დაყენებული დანადგარები.

Გამოყენების მოთხოვნები გამონაკვეთის გარემოში

ტუნელის გამოკვეთა ძირითადად წყლის გამოყენებაზე ეფუძნება, ხოლო ზედაპირზე ბენჩის გამოკვეთაში ჰაერის გამოყენება პრაქტიკულია. ტიპიკური ტუნელის ხვრელების (45–76 მმ დიამეტრი, 3–5 მ სიღრმე) გამოკვეთის დროს საჭიროებული წყლის წნევა 15–25 ბარს შეადგენს. დრიფტერები, რომლებსაც მაღალი წყლის წნევის შეძლება აქვთ ( Ეპიროკ COP 1638+ მაქსიმუმ 25 ბარმდე), ხვრელის გაღების სიჩქარის გაზრდის დროს მაგრამ ხელსაყრელი ფორმაციების შემთხვევაში ნაკერების გატანას უზრუნველყოფს; დრიფტერები, რომლებსაც დაბალი წყლის წნევის მოთხოვნები აქვთ (20 ბარი), შეიძლება ნაკერების გადატვირთვას განიცდინენ, თუ ხვრელის გაღების სიჩქარე მოსალოდნელზე მაღალი აღმოჩნდება.

წყლის გამორეცხვა ასევე პირდაპირ ურთიერთქმედებს გამორეცხვის ყუთის სილიკონის დაფარვებთან — წყლის წრედსა და დარტყმის ზეთის წრედს შორის მნიშვნელოვან საზღვარზე. გამორეცხვის სილიკონის დაფარვები, რომლებიც პოლიტეტრაფლუორეთილენით (PTFE) არის დაფარული, მნიშვნელოვნად გრძელდება სტანდარტული ლიპის სილიკონის დაფარვებზე მაშინ, როდესაც მინერალებით დატვირთული ან ცვალებადი ხარისხის მინის წყალი გამოიყენება გამორეცხვის პროცესში. გამორეცხვის სილიკონის დაფარვების ჩანაცვლების ინტერვალები გამორეცხვის გამოყენების დროს გამორეცხვის ყუთში (ჩვეულებრივ 350–400 დარტყმის საათი ზედაპირზე გამოყენების შემთხვევაში 450–500-ს ნაცვლად) უნდა იყოს წინასწარ განსაზღვრული. HOVOO მომარაგებს პოლიურეთანს (PU), ჰიდროგენირებულ ნიტრილურ რეზინს (HNBR) და PTFE-ით დაფარულ სილიკონის დაფარვებს ჩაკეტის კიტები ყველა მთავარი გამორეცხვის მოდელისთვის. რეფერენცები hovooseal.com-ზე.