Madencilik Operasyonlarında Hidrolik Kırıcı Verimliliğini Nasıl Artırabilirsiniz?

Taşocaklarının Kırıcıları Değerlendirme Yöntemini Değiştiren Metrik

Kırıcı sektörünün büyük bölümünde, performans saatte işlenen kaya tonajı cinsinden ölçülür. Bu, makul bir metriktir — açık, gözlemlenebilir ve makineler arasında karşılaştırılabilir. Sorun, gerçek maliyet unsurunu gizlemesindedir. İki kırıcı saatte aynı tonajda kaya üretirken çok farklı miktarda yakıt tüketebilir, çok farklı oranlarda kalemdirme uçları aşınmasına neden olabilir ve çok farklı bakım aralıkları gerektirebilir. Kalemdirme uçlarını 40 saatte tüketen daha hızlı bir kırıcının ton başına maliyeti, kalemdirme uçlarını 120 saatte kullanan biraz daha yavaş kırıcının ton başına maliyetinden daha yüksektir.

Ton başına maliyet, madencilik ve taş ocaklarında kırıcı performansını ölçmek için sektörün standart metriğine hızla dönüşmektedir. Bu metrikteki değişim, neyin optimize edildiğini de değiştirir. Saat başına tonaj çerçevesi altında düşük verimliliğin çözümü daha büyük bir kırıcı kullanmaktır. Ton başına maliyet çerçevesi altında ise çözüm, mevcut kırıcının doğru çalışma basıncında çalıştırılması, belirli kayalık büyüklüğüne uygun doğru aletin seçilmesi ya da tıkanıklık giderimi için birincil ekskavatör yerine kırıcıya bir ayak sistemi eklenmesi olabilir. Bu değişikliklerin her biri yeni bir makine satın almaktan daha az maliyetlidir.

Madencilikte kırıcı, vardiyalı üretim üzerindeki tek kısıtlayıcı faktör nadiren olur. Bir ekskavatör, birincil yüzeyde kırma işlemi yerine kırıcı tıkanıklıklarını gidermek için vardiyada 40 dakika harcarsa, üretken zamanının yaklaşık %10’unu kaybeder — ve bunu sahadaki en tehlikeli bölgede yapar. Darboğazın yüzeyde mi yoksa kırıcıda mı olduğunu belirlemek ilk sorudur; çünkü her bir durum için uygulanacak çözüm tamamen farklıdır.

Beş Verimlilik Kolu — Mevcut Uygulama, İyileştirilmiş Uygulama ve Ölçülebilir Kazanım

Aşağıdaki tablo, madencilikte kırıcı verimliliğini en çok etkileyen beş değişkeni ele alır. 'Mevcut uygulama sorunu' sütunu, sahalarda genellikle neyin gerçekleştiğini, neyin olması gerektiğini değil, tanımlar. 'İyileştirilmiş uygulama' sütunu, yapılacak özel değişikliği tanımlar. 'Ölçülebilir kazanım' sütunu, varsa saha kaynaklı verileri içerir.

Operatör Tekniğinin Katkısı — ve Bu Katkının Nerede Sonlandığı

Operatör tekniği, maden kırıcılarının verimliliğindeki en büyük değişkenlik kaynaklarından biridir ve en az tartışılan konulardan biridir. Aynı kırıcı, aynı taşıyıcı, aynı kaya yüzeyi ve deneyimli bir operatör ile deneyimsiz bir operatör arasındaki çıktı, bir vardiya boyunca %25-30 oranında farklılık gösterebilir. Bu farkın büyük kısmı yeniden konumlandırma sıklığından kaynaklanmaktadır. Deneyimli bir operatör kayayı okur - doğal çatlakları, dikiş hatlarını ve yarılma düzlemlerini arar - ve ilk darbeyi kırılmanın en verimli şekilde yayılacağı yere yerleştirir. Deneyimsiz bir operatör ise aleti en yakın düz yüzeye yerleştirir ve bir şey kırılana kadar çalışır ki bu genellikle çok daha uzun sürer.

Pratik eğitim müdahalesi, 15–30 saniye kuralıdır. Eğer kırıcı bir noktada 30 saniye boyunca çalışmışsa ve operatör herhangi bir nüfuziyet, çatlak, toz veya yarık gözlemlememişse, işlemi durdurun ve aleti yeniden konumlandırın. Bu yalnızca verimlilikle ilgili değildir; tek bir noktada sürdürülen çekiçleme işlemi yoğun yerel ısı üretir (uzun süreli çalışma altında temas noktasında 500 °C’yi aşan sıcaklık), bu da çelik uçtaki sertleştirilmiş bölgeyi tek bir vardiyada ortadan kaldırır. Yeni bir açıdan uygulanan ve yeniden konumlandırılmış bir darbe, yüzeyde aşınmaya neden olmak yerine kırılma yayılmasını sağlar. Yeniden konumlandırmadan sonra, yağ sıcaklığının normale dönmesini sağlamak amacıyla bir sonraki darbeden önce makineyi 60 saniye boyunca yüksek devirde boşta çalıştırın.

Değişken hızlı kırıcılar, bu sorunun bir kısmını ekipman düzeyinde ele alır. Bir kırıcının stroku ayarlanabiliyorsa operatörler, frekansı malzemenin sertliğine göre ayarlayabilir — yumuşak kireçtaşı için yüksek frekans, granit için düşük frekans — ve bunu elle yeniden konumlandırma gerektirmeden yapabilirler. Bu durum, operatörden operatöre değişkenliği ve işlenen her ton malzeme başına üretilen ısı miktarını azaltır. Sert kayaçlarda 10–12 saatlik vardiyalarla çalışan işletmelerde otomatik stork ayarı, verimlilik kazancının yalnızca operatörün dikkat ettiği anlarda değil, tüm vardiya boyunca birikimli olarak gerçekleşmesi nedeniyle ek maliyeti hak eder.

Taş ocakları işletmecilerinin tutarlı bir şekilde yeterince kullanmadığı belirli bir teknik: ikincil kırma aşamasında aşırı büyük kayalar için çekiç uçlarını öncelikle kayanın merkezine değil, kenarına yerleştirin. Kenardan çalışmak, serbest bir yüzey oluşturur ve kırılma kuvvetini malzemenin ortasına tek bir noktadan değil, yanal olarak yayarak ilerletir; çünkü ortaya uygulanan kuvvet, çevredeki kayalar tarafından emilir. Aynı prensip birincil yüzeyde de geçerlidir: her yeni kayayı geometrik olarak uygun olan merkez noktasından değil, açıkça görülebilen doğal bir eklem veya yarıkta başlatın. Kayalar, iç yapılarına göre kırılır. Kırıcı ekipmanın görevi, bu yapıyı bulmaktır; onu yenmeye çalışmamaktır.